Màgini: Winslow Homer, Su sinniali de sa nèbida, Museum of Fine Arts, Boston (1).
Càstia puru: In su campusantu de Bonària: Sa velada.
Un’àtera poesia de Enrico Valdès chi arremonat a unu mischineddu casteddaju, interrau in su campusantu de Bonària: unu piscadori (1).
Torrant a mei cussus arregordus.
Dormendi sa citadi e bàscia’ is bòxis,
sena colori is umbras de sa noti,
de sa Marina a portu deu calamu.
A mari biu maistrali si spingiat,
àlidu a primu dii asuba ‘e is velas,
de arrosa sa citadi fiat stesiendi.
Ierru mancai o a istari in su fogu,
in fundu ‘e mari calàt giai s’arretza,
is predas po aciapai sempri movendi.
Lentas tiramu’ ‘s màllias in sa barca,
pagu su pisci in agonia tremendi,
o murigai de pinn’e acutza spina.
In cofa’ manna’ agoa in sa banchina,
fridu fiat s’ogu a dèntixi e carina,
luxenti scata e ganga disigendi.
Custa sa vira sèmpri chi apu bòfiu,
candu a piciocu tempus no contamu
e bèciu agoa sa sorti giai acentendi.
In terrafirma paxi apu agatau,
cussus amentus biu a mei torrendi,
obertu fiat su celu, funda s’àcua.
De imensidadi ananti.
(1) pigau e furriau in sardu de: Enrico Valdès e Nicola Castangia, La collina delle anime, 2019 , pg. 59.
carlodelfinoeditore.itscheda-titolo.aspxisbn=9788893611831
Innoi fait a ligi su scritu originali.
(1) de Didatticarte.
