Po no ndi studai sa spera.
Antoni Nàtziu Garau.
Abogau Badori Sini / cuddu amori iat cantau,
Badori Sini abogau, / cun sa fèmina sennori…
Ohi… amomia scura! A no iscì ca ddu est su ‘nferru…7
Predi Antiogu. Cadebai a Coixedda: tocat a tenni timoria de Lutziferru, a fracaxu e coa de atzraxu, e de is arroris de s’inferru.
Chini, malu-pentzadori, boga’ famas a su ‘ixinu…6
Para Crispinu: is malintranniaus nant ca in is oras prus serchetas aturàt fendi marietas cun d-una fèmina cojada, candu dd’iat agatau su “crabu”.
Populo archiladori, abbandonau de giai…5
Predi Antiogu. S’ofensa: is fielis chi dd’ascurtant arriendi-si-ndi, ddus incurparat de dònnia genia de vìtziu.
Populu disdiciau, temeràriu e prepotenti…4
Predi Antiogu. S’ameletzu: apustis de ddus essi amonetaus, chi no dd’ascurtant, s’arretori ameletzat su pòpulu de sciacus de no crei.
Basta, sigaus a nai ca no mi ‘ollu imbidrigai…3
Predi Antiogu. Su Spantu. Is furonis si-ndi funt portaus totu is bèstias, foras de una craba arrungiosa, screpada e tziddicosa.
Stòria de Sardìnnia – Pisa, Gènova, is giugis.
Carlo Di Bella. Sa Sardìnnia, in custu tempus, teniat un’economia agropastorali: arrica meda de messarìtzia de loris de messadura, produsiat fintzas binu e nci fiant ortus chi portànt matas de olia, figuera, mela etc. S’allevamentu fiat de bacas, porcus e brebeis lassaus lìberus in su sartu de is biddas, chi no fiat arricu meda de cussòrgias po is brebeis comenti a oi, ma arricu de padentis mannus, chi portànt matas mannas de ìlixi, de suèrgiu, de arroli.
Po cuddus chi no ddu sciint(i)…2
Predi Antiogu. Sa fura. Cincu o ses ladronis, mancai de prus, assartillant su medau de s’arretori e si-ndi pigant is bèstias.
Is missus de sa Morti, de is Fradis Grimm.
Fradis Grimm. Pieru Cossu. Una borta, de diora meda, unu giganti fiat caminendi in s’arruga, candu totindunu fiat imbàtiu in d-unu òmini chi iat tzerriau “Firmu! Atura-tì!”. “
Stòria de Sardìnnia – Is giudicaus (Su guvernu e sa sociedadi)
Carlo Di Bella. Su guvernu de is giudicaus, a comenti a cussu de sa parti manna de s’Europa de su tempus, fiat unu guvernu sennorili: est a nai ca, in d-unu cuntestu de predomìniu aristocràticu sustantziali, nci fiat una classi de lìberus e una de serbidoris. A is prus personis de importu ddis narànt donnus, e parit giustu a pensai ca custus nòbilis fessint cussas famìlias chi si fiant fatas meris, po continuidadi o truncamentu, in su tempus de s’indipendèntzia pigada de Bisàntziu.