Dexeseti funt is cuadrus pigaus de s’arromantzu de Apuleju “Metamorphoseon Libri XI” e pintaus a friscu in sa “Sala de su burricu de oru” de sa Rocca dei Rossi in San Secondo (Parma).
Is pinturas contant sa stòria de Lùciu/Burricu, unu giòvunu che s’autori etotu, chi est crosidadosu tropu e bolit connosci fintzas cosa proibia. Po custu sa sorti ddu castigat cun d-unu sciacu mannu de acuntèssius malus. Nd’at a bessiri sceti cun s’agiudu de sa dea Ìsidi.
Citadinu de Patrassu, Lùciu andat a Tessàlia, logu de cogas, aundi dd’acasàgiat Miloni. Sa mulleri de custu, Pànfili, est una brùscia chi est bona a si mudai in pilloni, imperendi un’unguentu speciali. In sa Primu pintura bieus a Lùciu sminciendi, impari cun sa serbidora Fòtidi, de unu stampu de sa genna.
Lìburu III, 21.
Aici a primu noti issa mi portat, a peis de mìgia e in su mudori, a cuddu aposenteddu prus a susu e mi fait castiai, peri una sperradura de sa genna, su chi fiat sutzedendi aìnturu. Po primu cosa Pànfili si spollat de totu su bistiri, agoa oberrit unu cofineddu e ndi bogat unus cantu botixeddus chi de unu ndi oberit su covecu, ndi pigat de aìnturu unu pagu de unguentu e, apustis de si-dd’essi frigau beni beni in is manus, si-ddu spraxit de is ungas de is peis a su càbudu de is pilus; apustis d’essi chistionau meda a sa scusi cun sa làntia, is arremus inghitzant a si movi a tremoris e sàddidus. In su mentris chi si funt movendi in s’àiri, ndi-ddis bessint piumas moddis, ndi-ddis crescint pinnas fortis, su nasu s’intostat e s’acocoveddat, is ungas s’ingrussant e si cancarronant. E Pànfili benit a essi unu cucumeu. Aici mudada, ndi bogat unu tzèrriu chesciosu e, a brìnchidus in terra, fait po cumprendi sa fortza sua, agoa si-ndi pesat arta bolendi aforas a alas stendiadas.
Innoi fait a agatai fintzas su scritu originali e sa versioni in italianu.
Càstia puru: Psichi, una picioca bella che Vèneri.

