Fatzu is augùrius a totu is fèminas.

Màgini: Tamara de Lempicka. Autoretratu in d-una Bugatti birdi, 1929 (1).

de Giuanni Spano

Fatzu is augùrius a totu is fèminas cun una de is prus poesias durcis de sa cultura sarda dedicadas a is fèminas. Forsis sa prus bella.
Est una poesia chi est nàscia in tempus de gherra, in su 1915, duus mesis apustis de s’inghitzu de sa primu gherra mundiali, candu unu muntoni de giòvanus sardus fiant aprondendi-sì po partiri a cumbati lassendi a domu sa famìllia e sa sposa insoru. In tempus de gherra seus oindii puru, pustis prus de unu sèculu. Tontus che s’arroda, mancu bonus a imparai de is faddinas nostas etotu.
Ligei-si-dda totu, finas a s’acabu, custa poesia, ca is fueddus chi seus acostumaus a intendi me is cantzonis funt sceti un’arrogheddu piticu. Est una poesia meravilliosa, finas a s’ùrtimu fueddu.

A Diosa

de Giuseppe Rachel

Non potho reposare amore e coro
pensende a tie soe donzi momentu.
o istes in tristura prenda e oro
né in dispiaghere o pessamentu.
T’assicuro ch’a tie solu bramo,
ca t’amo forte t’amo, t’amo, t’amo.

Amore meu prenda de istimare
s’afetu meu a tie solu est dau;
s’are jutu sas alas a bolare,
milli bortas a s’ora ippo bolau;
pro benner nessi pro ti saludare,
s’àtera cosa non a t’abbissare.

Si m’esseret possibile d’anghelu
d’ispiritu invisibile piccabo
sas formas; che furabo dae chelu
su sole e sos isteddos e formabo
unu mundu bellissimu pro tene,
pro poder dispensare cada bene.

Amore meu, rosa profumada,
amore meu, gravellu oletzante,
amore, coro, immagine adorada,
amore coro, so ispasimante,
amore, ses su sole relughente,
ch’ispuntat su manzanu in oriente.

Ses su sole ch’illuminat a mie,
chi m’esaltat su coro ei sa mente;
lizu vroridu, candidu che nie,
semper in coro meu ses presente.
Amore meu, amore meu, amore,
vive senz’amargura nen dolore.

Si sa luche d’isteddos e de sole,
si su bene chi v’est in s’universu
are pothiu piccare in-d’una mole
comente palombaru m’ippo immersu
in fundu de su mare e regalare
a tie vida, sole, terra e mare.

Unu ritratu s’essere pintore
un’istatua ‘e marmu ti faghia
s’essere istadu eccellente iscultore
ma cun dolore naro “no nd’ischia”.
Ma non balet a nudda marmu e tela
in confrontu a s’amore, d’oro vela.

Ti cherio abbratzare ego et basare
pro ti versare s’anima in su coro,
ma dae lontanu ti deppo adorare.
Pessande chi m’istimmas mi ristoro,
chi de sa vida nostra tela e tramas
an sa matessi sorte prite m’amas.

Sa bellesa ‘e tramontos, de manzanu
s’alba, s’aurora, su sole lughente,
sos profumos, sos cantos de veranu
sos zefiros, sa bretza relughente
de su mare, s’azurru de su chelu,
sas menzus cosa do, a tie anghelu.

*su testu no est a norma

(1) de www.arteworld.it

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.