Màgini: Diego Velazquez, Retratu de Innocenzo X, 1650. Roma, Galleria Doria Pamphilj (1).
Sa segundu borta chi Diego Velázquez (1599-1660) fiat torrau in Itàlia, in su 1649, dd’iant pediu de fai su retratu de su papa Innocenzo X. Dd’iat pintau sètziu in su tronu de linna dorada, a schinali ladu, beni inbutiu e aforrau de stofa arrùbia e pretziosa.
Portat una mantella arrùbia, apitzus de una bistimenta longa de linu biancu chi ddi coberit is gambas de su totu. Sa figura cosa sua no est posta in lìnia aìnturu de cu cuàdru, ma est transia a manu de manca de modu chi s’osservadori biit sa màgini de su papa comenti e chi siat movendi, briosa, dinàmica. A palas de Innocenzo nc’est unu cortinàgiu mannu, arrùbiu issu puru. Est s’arrùbiu etotu su colori protagonista de sa màgini, pintau in dònnia sfumadura, de luxenti a annapau.
Po si fai cumprendi su naturali malu chi tenit, Velázquez s’amostat su pontìfici sciorendi una bisura segura e altiva. Ddu bieus de sbiàsciu, a lavras serradas; sa mira incillia e spiridada puntat sena de duda faci a s’osservadori. Sa cara est aspa, sa braba longa e lasca, su nasu acutzu, sa fronti frunzia.
Candu su papa Innocenzo biit sa pintura abarrat spantau po cantu sa màgini est assimbillanti e si fait: “beru tropu”.
(1) Artesvelata.
