Màgini pigada de sa “Sala de su burricu de oru” , in sa Rocca dei Rossi in San Secondo (Parma).
Càstia puru: Su burricu est intregau a unu tzeracu, 9 e 10.
Lùciu passat de unu meri a s’àteru: ddu agataus tzeracu de sacerdotus frassus de sa diosa Sìria (cuadru XI).
Lìburu VIII, 27.
Sa dii avatu si-ndi bessint bistius a coloris vistosus, amascaraus a manera bassinera, a faci lùngia de belletu ludosu e a ogus sinnaus a lapis, portendi mìtera in conca e bistimeta a colori de tzafaranu de linu e de seda; unus cantu teniant tùnicas arbas totu ornadas cun tiras de pùrpura a punta de lància, singeddus a chintzu e a is peis sandàilas indoradas. Sa dea dd’imbòddiant a mantu de seda e mi-dda càrriant po dda portai; agoa, spollincaus is bratzus finas a su coddu, sainant spadas e seguris mannas mannas e, scallentaus de sonu de pipajolu, a tzèrrius, si ponint a brincai e dantzai spiridaus che bacantis. Abisitadas unas cantu domixeddas, lompint a sa villa manna de unu proprietàriu arricu e, faendi burdellu mannu giai in s’ingressu a stragatzu de insurdai, si-nci ghetant aìnturu che macus; (…).
Innoi fait a agatai fintzas su scritu originali e sa versioni in italianu:
Lùciu passat de unu meri a s’àteru XI
Cun is sacerdotus Lùciu arriscat de mala manera de perdi sa vida innantis de arrenesci a si fuiri (cuadru XII).
Lìburu IX, 1.
Diaici cuddu buginu afrentosu armàt contras de mei is manus suas malas. E deu chi ananti de unu perigulu aici mannu depemu decidi allestru, sena de nci pensai tropu, e mi-ndi bolemu scabulli de mi fai pangai, segada desuncunas sa corria chi nci femu acapiau, mi-nci ghetu a totu fua, carcinendi de sighida po m’amparai. Propassau a sa lestra su primu pòrciu, imbucu currendi in s’aposentu de prandi aundi su meri de domu, impari cun is sacerdotus de sa dea, fiant cenendi cun sa petza de su sacrifìtziu e po s’ipèllida de sa cursa arrogu e fatzu bolai una surra de cosa apariciada po papai e is mesas puru e is àcias. Su meri, arrennegau po custu sdorrocu arrorosu, m’iat intregau cun su prus incuru mannu a unu serbidori e, comenti e chi femu aici strambòticu e scundiu, iat cumandau de m’inserrai in calincunu logu, po no mi permiti de strobbai torra s’assussegu de su spadàgiu cun sa biatzesa mia tropu manna. Salvau cun bella marfuseria po mori de custa grandu trassa e bogau de is manus de cuddu carnatzeri, femu prexau diaderus d’essi acorrau sanu in d-unu presoni.
Lùciu arrenescit a si fuiri XII
Sighit: Is tzeracus ddu cassant papendi petza 13-15.
