Cicitu Muscau
A Cicitu su traballu de piscai no dd’andàt a gèniu meda e preferiat contai contus.
A Cicitu su traballu de piscai no dd’andàt a gèniu meda e preferiat contai contus.
In su tempus finsas a s’acabada de is annus 50, candu ancoras no nci fiat sa televisioni, sa genti de “is bàscius” [2], in s’istadi longa de Casteddu, nci bessiat de is domus po si gosai su friscu de su maistraleddu chi si-ndi pesat apustis scurigau.
Is facis prenas de arrori chi si biiant de atesu, mancai su fumu, dd’iant cumbinta ca depiat fai calincuna cosa, a prus che po issa, po is fillus: issa fut una mama atenta chi ddus boliat pesai comenti si spetat.
“Lastimai fillas lestras de sa terra mama de dònnia cosa, lastimai a sa bella picioca, mulleri de Amori, in perìgulu e currei allestru a dd’agiudai”.
Vèneri no arrenesci a agatai a Psichi chi si fiat cuada beni e decidit de pediri s’agiudu de su grandu Giovi. Po custu si-ndi pesat a celu, a sa manera sua.
Pustis de ai intèndiu custus fueddus su para fiat bènniu mudu. Portàt una cara pensosa e afrigia e fatu-fatu murrungiàt tussendi “uhn, uhn…”.
‘Unu spidali’ si fiat nau ‘M’agatu in d-unu spidali’. Comenti mai podiat essi acabbau inguni? Iat circau de s’arregordai se sa dii innantis. Fiat dumìnigu?
Acabbau de chistionai, ndi stupat a foras arrennegada, carriendi feli, comenti Vèneri sceti podit fai. Imoi etotu alloddu a Cèreri e Giunoni chi, arribendi anati suu e biendi-ddi sa faci unfrada, dda preguntant poita cudda cilla disapiadada dd’arruinit is ogus aici bellus e luxentis.
A sfortzu acòrru is porcus in sa urra
e incòsciu a cuaddu in circa ‘e agiudu in bidda,
ma si-ddu sciit Deus su pistu ‘e s’ègua murra,
in su paneri assachitendi-mi-dda.
Fillu burdu, arregoltu a vida liada,
Scrutzu e scorriau, fiant tempus cosa ‘e timi,
in sa sfortuna custa m’est tocada
de m’arresci su carru pròpriu a mimi.