Màgini de su filmi “Il petomane” cun Ugo Tognazzi.
Cantzoni antiga, atribuia a Pasquale Piras, nàsciu in Cuartùciu in su 1830; unu pagu scundia, ma spassiosa meda (1).
Càstia puru: Totu a manu mia tengu duas arrosas…
Sa cantzoni de su tròddiu.
Cantu bolis ponni giogu una scumissa
ca no tengu meris de mi cumandai
custa pur’est bella po no m’intend’issa
mi potza tratenni sa gan’ ‘e pidai.
1.
Sa gan’ ‘e pidai no mi dda tratengu
mentras chi est cussa sa saludi mia.
Cretat-mi-ddu puru si mi-ndi astengu
mi-ndi podit benni alcuna maladia.
Finsas tonteria — est su si-nd’ess’ofèndia
deu no dd’apu ‘ntèndia — ma ndi seu siguru
ca fusteti puru — s’at a troddiai.
2.
S’at a troddiai… cust’est cosa vera
cumenti si troddiant(a)… mannus e pipius.
No s’inchietit meda tengat prus manera
no si pongat meri de is tròddius mius.
Giai chi proibius — no ddus at sa lei
no proibat a mei — sinniora Fulana
ca no tengu gana — de m’arrebentai.
3.
Sinniora Fulana tengat prus talentu
dispensadamenti sussedi’ est su casu.
Segundu cumenti curriat su bentu
forsis nci-dd’est lòmpia su frag’ a su nasu,
sa manu dda basu — si perdonu acetat(a)
ma chi s’inchietat — deu mi-nci diletu
e un’atru ndi ghetu — chi at a tzacarrai.
4,
Un’atru ndi ghetu sen’ ‘e cautella
sa dii chi m’incapat de tenni sa vena
giai chi s’est posta a fai sentinella
ascurtendi ‘s tròddius de sa gent’allena.
Cust’est bella scena — sen’ ‘e fundamentu
sparessit che bentu — ma cosit che agu
nerit-mì ‘ta fragu — dd’at dèpiu pigai.
5.
Nerit-mì ‘ta fragu sa dii dd’at pigau
e mentras chi s’est aici inchietada,
ma no m’arregordu su chi emu papau,
cibudda mi parit fata a insalada.
Cumenti donada — s’est sa cuminatzioni
nisciuna personi — càstiu e no passat(a)
e in sa cantonada — nci-ddu lass’andai.
6.
Nci-ddu lass’andai e bai in bonora,
chi nci fessit issa mancu nci pensamu,
chini dd’iat a crei de custa sennora
chi fessit all’erta po candu pidamu.
Mi nci spassiamu — in sa crosidadi
intèndiu mi-nd’at(i) — de mala genia
e a sa politzia — no m’at a portai.
7.
De sa politzia no ndi tzirimòniu
giai chi sa lei no dd’at proibiu,
ap’a bolli biri su primu dimòniu
chi si pongat meri de su culu miu.
Incapas arriu — e ndi fatzu ricursu,
su pagu discursu — chi est evidenti
a totu sa genti — ddu bollu contai.
8.
Dda bollu contai s’arrexoni nosta
po brulla po giogu po mi spassiai.
Imoi si-dd’ ‘ollu fai prus aposta,
sa dii chi mi benit sa gan’ ‘e pidai
ndi-dd’ ‘ollu scapai — currendi depressi.
M’ant a cumpadessi — cuddus chi m’intendint(i)
e is chi si ofendint(i) — m’ant a discusai.
Po chi sa sennora de mei no s’arrosciat
mi-ndi andu prima de mi-nci bogai,
poita issa puru mancai còscia-còscia,
calancuna borta ddu lassat andai.
(1) La poesia satirica in Sardegna, a incuru de Franco Carlini, Edizioni della Torre, pgg. 133-136.
