Màgine: Ferdinand Georg Waldmüller, Apoi s’iscola, 1841 (1).
Francesco Cicito Masala
Càstia puru: A sos tempos totus chistionaian in limba sarda.
S’istòria – (Condaghe in limba sarda) (2).
Su ‘entu est muilende, comente un’ànima mala. Falat dae sas rocas de Biduvè e muilat, in giru in giru a su nuraghe nieddu de Orvenza, a sas tancas pedrosas de Oddorai, a sos cunzados sicos de Carade, a sos ferularzos de Santu Fioressu, a sos ortos de Filistorra, fintzas a custa pedra, ue so sètzidu, arrumbadu a su muru de campusantu.
Su tempus est comente su bentu: beranu, istiu, atunzu e ierru. Totu andat e torrat. Solu sa vida no torrat mai.
A sos tempos de sa pitzinnia, bidda mia fit unu trighinzu: pagas domos de pedra niedda, una funtana, un’iscola, una caserma, una piata, una creja, unu campanile e unu campusantu. Como est totu cambiada, in peus o in mezus, no l’isco. Biddafraigada no daiat nudda a su mundu e su mundu non daiat nudda a Biddafraigada. Ma, cando fia pitzinnu, deo creia chi sa vida mia fit sa cosa pius bella de su mundu, s’ùnica cosa zusta de su mundu. Gai deo creia. Ma non fia ancora intradu in sas trobeas de s’iscola. Fia ancora una pitzinnu-puzone, de nòmene Cicitu.
(1) de Meisterdrucke.
(2) Francesco Masala, Opere, Alfa editrice, Volume I, 1993, ppg. 161-162.
