Màgine: Johann Friedrich Treml. In su campusantu (1).
Francesco Cicito Masala
Càstia puru: Su ‘entu est muilende, comente un’ànima mala.
S’istòria – (Condaghe in limba sarda) (2).
Fin sos tempos de sa prima gherra, sa gherra manna. Una die benzeit a domo su marisciallu de sos carabineris, cun s’ isciàbula longa longa, e a nòmene de sa Pàtria ponzeit in manos a nonna mia una medàllia de prata: unu de sos fizos, tiu meu, fit mortu, in su Carsu, cun sa Brigata Tàtari.
Su Marisciallu, tèteru comente unu fusu, de fronte a nonna mia, narat: «Signora Luisa, ecco la medaglia della Patria al vostro eroico figlio».
Ma issa, nonna Luisa, a boghe frita, li narat: «Mariscia’ , narade-bi-lu a sa Pàtria chi mi torret a fizu meu».
Pustis, sèria sèria, nonna Luisa leat sa medàllia e si-che-la ponet in petorras, acurtzu a sa medàllia miraculosa de Biadu Inniàtziu de Làconi, chi tando no fit ancora santu.
Ma deo aia àteru ite pessare. Sos pessamentos mios fint a s’ isciàbula longa de su Marisciallu, si fit istada mia, pro sas gherras chi faghiamus nois, sos pitzinnos de Biddafraigada.
Sa gherra nostra fit unu giogu antigu. In sa piata de creja, faghiamus unos cantos cìrculos in terra e, intro de onzi cìrculu, si-che poniat unu pitzinnu. Sos cìrculos si naraiant sas tancas e sos pitzinnos chi fint intro sos cìrculos si naraiant sos padronos. Sos pitzinnos chi restaiant sentza cìrculos beniant giamados sos asciutos. Su giogu fit una gherra tra padronos e asciutos.
(1) Meisterdrucke.
(2) Francesco Masala, Opere, Alfa editrice, Volume I, 1993, pg. 162.
