Màgini (cuadru V) pigada de sa “Sala de su burricu de oru” , in sa Rocca dei Rossi in San Secondo (Parma).
Càstia puru: Is messajus arropant su burricu 4.
Bandius ferocis ddu portant in su cuadòrgiu insoru, aundi agatant a Càriti, una picioca chi dd’iant furada.
Lìburu IV, 24.
Ma custa genia de ciarras no smenguat su dolori de sa picioca. E comenti mai? Antzis, cun sa conca intre is genugus, prangiat sena de lìmiti. Intzandus issus tzèrriant sa bècia e dda cumandant de si setzi acanta sua e de dd’acunortai a fueddus gentilis po cantu fait; agoa si-ndi torrant a sa faina insoru. Ma no nci fiant fueddus de sa bècia chi podiant storrai sa picioca de su prantu chi dd’iat pigada, antzis tzerriendi sèmpiri prus a forti e tzùnchiendi tremi tremi de sighida, de modu chi mi-ndi fiant bessias is làmbrigas a mei puru. “Scedada chi seu” si fait “mi-nd’ant pigau sa domu mia bella, totu is tzeracus, is serbidoris apegaus, is bècius stimaus e seu sa fura de unu sdorrobu maladitu, bènnia scraa, acorrada che serbidora in custa presoni de perda e spollada de totu is cosas bellas de aundi nci seu nàscia e crèscia; no sciu nimancu chi apu a abarrai viva o m’ant a bociri, in mesu a totu custus ladronis, a custa grefa orrorosa de gladiadoris, comenti fatzu a dd’acabbai de prangi o puru sceti a sighiri a bivi?” Chescendi-sì a custa manera, stasia po s’axiu chi dd’iat pigada, po su sfortzu de tzerriai, po su fadiori de sa carena, iat serrau is ogus po si dromiri.
Innoi fait a agatai fintzas su scritu originali e sa versioni in italianu:
(Atòbiat a Càrite, cuadru V)
Lùciu circat de si-ndi fuiri, ma sena de fortuna, a primu a sa sola…
Lìburu VI, 27.
De suncunas, cun d-una acollada forti, segu sa corria chi mi-nc’iant acapiau e mi-ndi scarpinu a totu fua. Ma no emu pòtziu fuiri a is ogus de stori de sa bècia marfusa. Difatis comenti mi biit scapu, cun atza prus manna de su sessu suu e de s’edadi, aciapat sa corria e circa de mi fai furriai e de mi portai agoa. Ma deu, arregordendi-mì de comenti mi boliant fai morri is ladronis, no mi-ndi fatzu pigai de piedadi peruna e, donendi-ddi unus cantu càrcinus cun is peis de asegus, luegus dda sderrinu a terra. Ma cussa tostorruda, puru chi fiat stèrria, sighiat a stringi sa corria e aici fuendi-mì dd’emu trisinada po unu bonu tretu. E inghitzat luegus, a tzèrrius e chèscias, a pediri agiudu de manus prus fortis. Ma totu cuddu prantu no moviat nisciunu, ca no nci fiat genti po da podi agiudai; nci fiat sceti cudda giòvuna presonera chi, intendendi-dda aboxinai, acurrit e, dimòniu, biit unu spetàculu de dd’arregordai, una Dirci becixedda apicada no a unu malloru, ma a unu molenti; pigau intzandus ànimu de òmini, arriscat cosa de no dda crei. Agafada sa corria de is manus de issa, cun pispisus durcis mi fait torrai agoa, m’incòsciat galliarda e agoa mi spronat a torrai a curri.
(Lùciu circat de si-ndi fuiri, cuadru VI)
Agoa impari a sa picioca.
Lìburu VI, 29.
In s’interis chi sa picioca torat a arripiti custa cosa, intreverendi pregadoria fitiana e susprexu, seus lòmpius a unu gruxeri: ingunis, aciapada sa cabitza, circat a forti de mi furriai a manu dereta, ca certu po cussa bia iat a essi andada ande is bècius cosa sua. Ma deu sciemu ca is ladronis fiant andaus a cudda parti po arregolli s’arrestu de sa cosa furada e aguantamu a forti e aici in s’ànimu miu mi chesciamu a sa muda: “Ita totu ses cumbinendi, picioca scedada? Ita bolis fai? Poita t’acoitas a s’inferru? Aundi bolis andai cun is peis cosa mia? A custa manera no as a perdi sceti a tui etotu, ma a mei puru”. Mentras chi nosu circamus de andai a diretzionis diferentis – comenti e chi certamus in càusa po decidi sa propriedadi de una terra o pejus su de passai in d-una bia – alloddus is ladronis etotu chi, càrrigus de su chi iant furau, nosi biint a lugori de Luna, si connoscint giai de atesu e si saludant scarangendi un’arrisixeddu malu.
(Lùciu cun sa picioca, cuadru VII)
A s’acabbu su sposu de issa Tlepomenu ddus liberat.
Lìburu VII, 13.
Apenas arribaus, totu is citadinus fiant bessius a biri su chi iant disigiau. Acurrint babbu e mama, parentis, traballantis, fitianus, serbidoris a faci allirga, prexaus che pasca. Podiast biri una brufassoni de dònnia sessu e edadi e, dimòniu, una scena de si-nd’arregordai: una picioca in panteus apitzus de unu molenti. E intzandus deu puru, allirgu meda de sa parti mia, po no parri allenu in su chi fiat incapitendi, strantaxadas is origas e unfrendi is càrigas, mi femu postu a corruxinai a forti, antzis a tzerriai che tzacarrada de tronu.
(Tlepomenu ddus liberat, cuadru VIII)
Sighit: Su burricu est intregau a unu tzeracu, 9 e 10.
