Fin sos tempos de sa gherra manna.
Francesco Cicito Masala. Una die benzeit a domo su marisciallu de sos carabineris, cun s’ isciàbula longa longa, e a nomene de sa Pàtria…
Francesco Cicito Masala. Una die benzeit a domo su marisciallu de sos carabineris, cun s’ isciàbula longa longa, e a nomene de sa Pàtria…
Francesco Cicito Masala. Su tempus est comente su bentu: beranu, istiu, atunzu e ierru. Totu andat e torrat. Solu sa vida no torrat mai.
e no sceti ca fiat arrenguitzau de su cuntrastu intre sa manera tzivili de O’ Brien e sa bisura sua de bosceri. Ancora de prus po mori…
in d-una de is fileras de mesu candu duas personis chi connosciat de bisura, ma no nc’iat mai fueddau, fiant intradas de suncunas a sa sala.
“E ite li sezis fachende a cussa pòvera pianta?” dimandat prade Macàriu. “Eh, prade, sun annos e annos chi no faghet prus nuche…
Unu bellu meda fueddàt de una navi prena de arrefugiaus bombardada in calincunu logu in su Mediterràneu. Su pùbblicu fiat spassiendi-sì meda…
de Daniele Sanna. Passillendi in su Poetu po nci passai s’ora
atòbias sèmpiri in calincunu ‘e foras
unu furisteri, calau imoi de s’aèreu
o de sa navi de crocera…
Martinu si fut torrau a sei a traballai. Dònnia borta chi un’umbra aparessiat in sa fentana, ndi pesàt is ogus po biri…
Su paperi lisu che crema, unu pagheddu grogànciu po s’edadi, fut de cussus chi no faiant prus de assumancu coranta annus.
Depu nai, Agènnuri, ca creu chi siat tempus chi custu Bumbury si detzidat chi depit bivi o depit morri. Custu stòntona-stòntona de sa chistioni depit acabbai.