Candu s’àcua a punta a susu…
Antoni Nàtziu Garau. candu custa arrepentina / s’at a fai universali,
e, sena ‘e perunu mali, / s’òmini at a bivi in paxi…
Antoni Nàtziu Garau. candu custa arrepentina / s’at a fai universali,
e, sena ‘e perunu mali, / s’òmini at a bivi in paxi…
de Ivan su 8 de donniasantu 2017 Fillu de su Giùixi de Arbaree, Marianu, fintzas a sa morti de su babbu Ugone, iat bìviu in su palatzu de s’urrei aragonesu, po imparai s’arti de is baronis, de sa gherra e de sa polìtica. Ddu cunsiderànt a sa pròpriu manera de s’Infanti de Aragona, chi nci giogàt…
de Benvenuto Lobina
Poi, aillargu, s’intendint is arrodas de unu carru. Deboletza aspetat, su carru s’acòstiat, Deboletza fueddat cun su carradori, poi ponit sa – bèrtula in su sterrimentu de su carru, su carradori pigat su cani in bratzus e cun delicadesa, comenti e chi essit lìgiu in su coru de Deboletza, ddu ponit asuba de sa bèrtula.
Una pariga de mesis a oi est bessia, in sa versioni cumpria, “Sa Lìngua de Casteddu – chistionai e scriri”. Is autoris funt Fàbbiu Usala, Daniela Mereu e Pàulu Zedda, cun sa participatzioni ativa de Elio Turno Arthemallle.
Cumprida chin totu, abituada a dare a manu prena, in domo fit sèmpere un’andetorra de zente e neunu che deviat essire chena nudda: “E it’est malàidu chi li pregontas si nde cheret? Porri-bi-la sa cosa chena pregontare e insisti si narat chi nono, ca mancari est birgonzosu”.
Annus grassus e annus làngius. De is grassus ndi benit calincunu fatu-fatu e ddu arregordant che acuntèssiu fabulosu de sa comunidadi.
de Carlo Di Bella
No est fàcili a cumprendi is fatus de sa stòria sarda de su sèculu V a su sèculu X, in s’artu mediuevu, candu is vàndalus e is bizantinus ant ocupau s’ìsula e is arabus, infinis, dd’ant carrabulliada.
Un’amigu s’at lassau, unu chi chistionàt pagu e faiat meda e diaici naràt prus pagu scimpròrius de is àterus.
Sa partecipatzioni polìtica in s’Europa ocidentali est bàscia meda e is arresurtaus de chini narat de difendi is traballadoras e traballadoris no funt bonus. Comenti scritu in su tìtulu, po Wagenknecht s’arrexoni de sa derrota dd’agataus in sa “manca neoliberali”, chi s’est pigada s’egemonia e chi cumandat in sa manca moderada, e fintzas in sa manca prus “estremista”.
Duas lampadinas rùjas, incheladas de piùere e pienas de doloranis nieddos chi a s’aberta de sa gianna ballaiant pintende upas istròlicas in sos muros, pendiant dae sa bòvida.